woensdag 30 oktober 2013

Herfstbladeren en een beetje Halloween

De herfst maakt de mooiste kleuren en hoewel ik niet zo voor rood ben, vind ik deze kleurnuance prachtig.

De jongste kwam met een zak vol herfstbladeren thuis...

En dan ga je rijgen (dankzij een tip van mede-blogster Nicole van Krek wak Wou)...

Heel simpel. Aan het begin en einde heb ik wel een kastanje bevestigd, zodat alles op zijn plaats bleef.

Je maakt 'm zo lang als je wilt (of de bladeren op zijn).  De spookjes die ik onlangs bij de kringloop tegen kwam zijn er in ieder geval enthousiast over.


(Pinterest)

Donderdagavond is Halloween.
Mijn spookjes zijn dan verlicht met een kaarsje en staan voor het raam. Geregeld staan er dan luid zingende creaties voor de deur, die dan wat lekkers krijgen.
De jongste zal wellicht ook op pad gaan, uitgedost in een afschrikwekkende outfit.



Ik maak op die avond een heerlijke oranje wortelstampot en versier 'm met "griezelige" rookworst. 
Dat is mij "eng" genoeg....



(Pinterest)

Liefs, Peetje



maandag 28 oktober 2013

Servieskast.

 De eerste grote herfststorm teistert Nederland. De laatste blaadjes worden van de bomen geblazen (soms met boom en al).
Maar binnen heerst een serene rust. Gezellige lampjes aan en de kaarsjes mogen wat eerder branden.

Ben weer aan het rommelen geslagen. Op de servieskast. En maakte dit stilleven met verschillende Boeddha's.

Ik ben geen volger van Boedisme, maar ik vind ze altijd zo'n serene rust uitstralen. Maar ik hoef mijn huis er niet mee vol te zetten. Hoewel..., de kinderen hebben op elke kamer er wel een staan, hoe klein dan ook. Brengt geluk, zeggen ze...



Het bekende bord heeft nu hier een plaatsje gekregen.



Mijn "Meulenbeckje" doet het nog steeds goed. Af en toe wat bijknippen anders krijg je van die lange uitlopers. (de wind heeft hier gelukkig geen vat op...)

De houten voet van dit lampje heeft mijn vader nog gedraaid op zijn werkbank. Bij ons thuis was het uiteraard strak gelakt in bruin. Ik heb het aangepast aan mijn smaak. Maar het zal me altijd dierbaar zijn...

Buiten slaat de regen af en toe tegen de ramen. Ik weet nog dat ik hier aan dacht, toen het buiten 35 graden was! Maar dit heeft ook wel wat. Seizoenen moet je beleven. Het weer doet er erg zijn best voor...

Dit is het seizoen van warmte binnen. Plaids op de bank, houtkachel aan, warme chocomelk tussen je handen en een heerlijk geurende zelfgemaakte tomatensoep op het fornuis. Cocooning noemen ze dat, geloof ik. En je rommelt wat thuis om het nóg gezelliger te maken. Laat het buiten maar waaien, binnen vind je rust. En maken we langzaam plannen voor de feestdagen. Het gaat al zo snel...
(Pinterest)


Geniet lekker van het gezellig winterklaar maken van  jullie huizen.
(Pinterest) 


Liefs, Peetje

woensdag 23 oktober 2013

Batavia

In de herfstvakantie hebben we het VOC-schip de Batavia in Lelystad bezocht. 

Het is een replica, maar dat maakt het niet minder indrukwekkend. Het echte schip is in de 17e eeuw gezonken, nadat het op een rif sloeg.

Deze lantaarn bovenin is het enige lichtpunt wat je van ver kunt zien, als het over de zeeën vaarde. Moet een ontzettend spookachtig gezicht zijn geweest...

Het houtsnijwerk met de griezelige koppen hielden de boze geesten op een afstand, dacht men...

Je komt ogen tekort om alles te ontdekken.
 Dit schip werd ook gebruikt bij de verfilming van "De scheepsjongens van de Bonte koe".

Het kraaiennest. Blijkbaar kan dit nooit als uitkijkpost zijn gebruikt, omdat de zeilen het zicht blokkeerden.

Donkere wolken pakten zich samen boven het schip. Het bleef uiteindelijk bij een licht buitje, maar de wind joeg overal doorheen. Brrrr. En dan waren we niet eens op zee...

Deze zittende man, had ook last van doorwaaien...

Hoewel....

Binnen was het gelukkig wat behaaglijker. Maar destijds in de 17e eeuw was het geen snoepreisje, maar hard werken, afzien en hopen dat je heelhuids aan wal komt.

Kippen gingen mee voor de eieren en geiten voor de melk. En later natuurlijk voor het vlees.

En overal hoor je het hout kraken en de touwen tegen het schip slaan.

Een oude VOC-bel.

De kapiteinskamer, waar het zonnetje weer lekker naar binnen scheen.

Hier konden de 'beteren' aan een gedekte dis hun maaltijd verorberen, terwijl de 'jongens' in groepjes met hun 'bak' het eten moesten gaan halen bij de kok. Wie te laat was, kwam niet aan de 'bak'...

Een oude VOC-kist, waar vroeger het geld in werd bewaard, om overzees specerijen e.d. te kopen.



Rondlopen op zo'n schip is veel "bukwerk".

Links onze gids André, die heel gepassioneerd vertelde over het leven destijds.

En overal afschrikwekkende koppen met grote ogen. Hoewel me deze aan een gaper  doet denken (die toevallig nét z'n mond dicht heeft, hihi).

Rechts, met rood/wit/blauw, een draaimechanisme om de meters anker-touw rondom te draaien, als het anker werd gelicht. In de vierkanten gaten werden dan balken gestoken, waarmee men dan om het gevaarte heenliep en zo het touw binnenhaalden.

En natuurlijk de kanonnen. Niet vergeten te bukken...

Door een schietgat kon je het volgend project zien: de bouw van het VOC-schip, "De Zeven Provinciën".

De voorraadkamer. Alles werd voor de houdbaarheid zwaar gepekeld. Dus als de kok iets nodig had moest het eerst weer schoongemaakt worden en van het zout ontdaan.

Het ankertouw.





De rode box die je ziet is het 'gemak'. En toilet-papier hadden ze destijds niet, maar wel veel touw...even na afloop in zee schoonspoelen voor de volgende... Frisse lucht in overvloed...

Het mooie hout van de katrollen.

En als je het roer (groot wiel) zocht: dat bestond nog niet! Koers werd gehouden met een "kolder": een lange balk die in verbinding stond met het roerblad. De Engelsen zouden later het bekende roerwiel uitvinden.

Respect voor alle zeelieden, die hier maanden verbleven. 


Nog een dwarsdoorsnede van dit VOC-schip. Op de onderste verdieping werd het kruit bewaard ( onder waterniveau), daarboven een zeer ondiepe verdieping, voor de soldaten die meevoeren en hier maanden zittend moesten doorbrengen (staan kon gewoon niet!).
Ik ben blij dat we nu in de 21e eeuw leven en dat ik een echte landrot ben. Totaal geen zeebenen...
Maar naar het kijken van zeilschepen kan ik enorm genieten.

Het was zeer de moeite waard om dit schip te bezoeken. Een echte aanrader. En over een paar jaar gaan we terug. Om de Zeven Provincien te bekijken. Want dat zal wel nog een paar jaar duren eer die af is. Vakwerk kent geen tijd...

Liefs, Peetje