zondag 31 mei 2015

Van roestig, groenig, grijzig naar een plezante Belg


Het is het seizoen van de Brocante-markten en fairs en die worden door mij en manlief dan ook graag bezocht.
Op Hemelvaart was de jaarlijkse grote Antiek-Brocantemarkt op de markt in Maastricht. Het zonnetje scheen lekker, waardoor je je een beetje in Frankrijk waande (en waarschijnlijk ook vanwege de veel Franstalige Belgen die aanwezig waren)...


En daar vond ik waar ik al langer naar op zoek was:
 een heerlijke verweerde roestige oestermand!
En ook nog voor een leuk prijsje. 
Thuis moet je dan wel even uitleggen dat roest 'charme' betekend in brocante-land...



Ik had nog twee oude takkenbossen liggen en nog wat oesterschelpen van vakanties in Frankrijk.
Die kregen een plaatsje in mijn nieuwe 'oude' mand in een zinken schaaltje.



Op 2e Pinksterdag waren we voor het eerst op de jaarlijkse  Rommelmarktfeesten van het Belgische plaatsje Kanne ( nét over de grens bij Maastricht, naast Chateau Neercanne). Een ontzettend gezellige markt, heel druk, maar toch met zeer leuke spulletjes van de (dat wel) weinige brocanteurs die er stonden. Het meeste was toch overtollige huisraad en kleding die verkocht werden. Maar de sfeer was er wel, doordat je al slingerend door de gezellige straatjes slenterde. Dit ornamentje stal mijn hart en ligt nu buiten naast de zinken kan met Fluitenkruid en mag nóg meer verweren (lees; lekker groen uitslaan).



Op de terugweg naar de auto, kon ik natuurlijk het
 Fluitenkruid niet laten staan. 
De oude bos, die ik 2 weken eerder plukte, was aan vervanging toe.
 En nu stond het er nog, vóór de gemeente met grote maaimachines dit mooie kant aan gort slaat...



Maar niet alleen op markten slaagde ik, 
ook bij de kringloop vind ik nu en dan nog wel eens wat.
Dit leuke ornamentje was té leuk om te laten liggen. Voor 80 ct ging ie mee. Hij is van steen en eigenlijk hoef ik er niets aan te doen. Vind 'm prima zo. De muurvuller-pot blijft dicht...



Op een stapel oude boekjes, ook van de kringloop, 
is het weer een leuk setje.


Niet van de kringloop, maar van de brocante-fair in Giesenburg (Youtube-link) 
ook iets waar ik al langer naar op zoek was: houten paneeldeurtjes.
Het weer werkte die dag niet mee, maar gelukkig is het meeste overdekt. Een aanrader om heerlijke ideeën op te doen! 


En dankzij Monica (Het Moonhuis) zijn we allemaal aan
 de klei-ballen gegaan, ook ik.


Ik maakte deze versie met de steen-klei 
van de A.ction en gewoon oud hennep-touw.
Héél leuk om te doen, maar wat drógen die ballen lang!



Het potje van PTMD waar ik nu eens een waxine-lichtje in heb gedaan, past er leuk bij.



Misschien heeft iedereen al zo een gember-potje in huis, maar ik nog niet. Wel vaak zien staan, maar dan was het nét de kleur niet. Deze vond ik wel leuk. Het staat nu bij mijn Indo-hoekje in de boekenkast (die ik laatst eens grondig uitmeste, boeken die we toch niet meer lazen eruit, stylingplaats ervoor terug!).
Bij Eleanore in Geleen vond ik deze mooie batik-stempel. Hij was al wit gemaakt (vond ik wel wat raar, maar de tekening komt zo wel meer tot zijn recht). 
Op de oude foto zie je mijn oom staan, in vol ornaat, vóór hij naar Indië ging, in 1945. Hij sneuvelde twee maanden later... 



Deze fles heb ik al héél lang. Had er eigenlijk twee, maar ééntje is jammer genoeg stuk gegaan, omdat er water in kwam dat vervolgens bevroor...pang! zegt ie dan ;-(( 
Ja, en de muur is nog steeds niet gevoegd - maar dat komt goed als manlief toch het trapje van het nieuwe terras moet voegen, binnenkort, denk ik...toch?



En nu hangt ie fles te hangen aan mijn nieuwe 'oude' Franse flessendroger-rek. 
Ook gevonden op de markt in Kanne, bij een Belgische brocanteur ( in korte afgesneden spijkerbroek, legerkistjes aan zijn voeten, bolle rode wangen en een big smile op zijn gezicht mét een fluit-glas bubbels in zijn hand, stond deze plezante Belg vrolijk te verkopen). Hij had de leukste dingen staan waaronder klepbanken, veel email en zink, manden, oude ladders en krukjes...Zijn zaken gingen héél goed...
Als 'nuchtere' Nederlandse (ehum) hang ik er geen wijnflessen aan, maar mijn oude terracotta-potjes.
Aan de wijnflessen moeten we nog even werken...(nét naar de glasbak geweest ;-(
Maar dat komt goed...
De zomer moet nog beginnen (hopen we) en
 de rosé staat al koud, hihi.

Liefs, Peetje

P.s. Nog wat tips voor leuke brocante-markten, hier in de buurt:
* Op zondag 21 juni een heel gezellige brocante-fair in de dorpskern van Bemelen.
* 16 augustus: Kasteel Limbricht bij Sittard 
* 6 september: grote antiek-vlooienmarkt
Alex.Battalaan/Stationstraat Maastricht.

dinsdag 26 mei 2015

Kruiden



Kruiden uit de tuin, of zoals bij mij, in potten op de veranda-trap kun je heel makkelijk prepareren voor heerlijke kruiden in winterse stoofschotels of voor het maken van een lekkere kruidenboter. Maar dan moet je wel nu verzamelen. Knip flinke bosjes kruiden (door het drogen slinken ze enorm) en draai er touw omheen, flink aantrekken zodat de takjes er later bij het indrogen niet uitvallen. Vergeet er niet als laatste een lus aan te maken, zodat je ze gemakkelijk kunt ophangen. Na een paar weken zijn de bosjes goed gedroogd en kun je ze verder verwerken. Vandaag heb ik de kruiden die al een tijdje aan het rekje op de veranda hingen te drogen, klaar gemaakt voor in de potjes.


Hier hangen bosjes Tijm en Oregano. De Rozemarijn had ik al 'geritst'. Het ziet er ook nog eens super landelijk uit, zo'n bosje kruiden aan een stoer touwtje. 


De Rozemarijn 'rits' je gemakkelijk van de takjes af. Het springt wel een beetje alle kanten uit, maar het meeste komt toch op het vel keukenpapier terecht. De 'dikkere' takjes vis je er uit, die zijn niet lekker om terug te vinden in het eten.


 De Rozemarijnblaadjes kun je het beste even fijnhakken met een rond mes (zoals de eerste foto). Bij Oregano en Tijm is dat niet nodig, die verpulveren gewoon al in je handen als je ze van de takjes afhaalt. En het gaat ook nog heerlijk ruiken in de keuken...


 Rozemarijn is een van mijn lievelingskruiden, dus daar heb ik dan ook twee potten van staan. Vers heerlijk voor op de BBQ (in marinades voor vlees, maar ook zo op het vuur). Ook kun je de dikkere takjes Rozemarijn gebruiken als spiezen bij kip of varkenshaasje...hmmm. Laat dan aan het uiteinde wat blaadjes zitten als pluimpje. Ziet er ook nog eens leuk uit! 
 De andere pot snoei ik voor het drogen.
Dat snoeien van kruiden is ook nog eens goed voor de plant. Zo krijg je geen 'verhouting' of doorschieten van de kruiden. Dus een echte win-win-situatie!


Mijn volgende bosje Rozemarijn hangt alweer klaar om te drogen.
 Er zullen nog veel volgen...En nu maar hopen dat we ook vaak de verse variatie kunnen gebruiken: want dat betekent heerlijk BBQ-weer!!

Nieuwe volgers (ook via Bloglovin): van harte welkom.
Gezellig dat jullie er zijn!!

Liefs, Peetje

zondag 17 mei 2015

Kleur in de tuin


Langzaam komt er weer kleur in de tuin.
 De ene bloeiende plant wisselt de andere af, waardoor het steeds blijft genieten...


Zoals van deze paarse Ajuin-bollen...


Hier gecombineerd met de witte Akelei.


De rood-roze Weigela laat weer prachtige bloemranken zien.


Deze Spirea bloeit ook weer prachtig wit.
 Eronder nog nét te zien: Lievevrouwebedstro met zijn tere bloempjes.


Uiteraard de mooie lilla bloemtrossen van de Sering.
 Heerlijk geurend!


Vooral 's avonds met de schemering hangt 
deze heerlijke geur vol in de tuin.


Hier een groter bed met Lievevrouwebedstro.


De Hosta piept uit de grond en groeit elke dag gestaag.
Hier de bonte versie.


De varen 'ontvouwt' zich ook. Ik vind het altijd zo mooi als de zon door de 'aren' schijnt. Daarnaast de groene Hosta. In de pot zijn ze veiliger voor slakken, dan in de volle grond. 


Het "Kindje-op-moeders-schoot" kreeg een plekje in de klassieke vaas/pot op tafel. Heerlijk fris groen!
Nog even en dan hangen de ranken mooi naar onder...


Dit jaar laat de Blauwe regen zich van zijn
 beste kant zien en zit dan ook vol bloemtrossen!









Ze zien er niet alleen heel mooi uit,
 maar geven ook een heerlijke geur af.




Nog een Hosta, maar deze keer de XL-versie. 
Hele grote bladeren die er bijna fluweel uitzien.
Deze staat wel in de volle grond, maar tot nu toe gaat het nog redelijk goed wat de slakken betreft. Wel willen er wel eens gaten in vallen na een fikse regenbui.


Ajuin-bol, Akelei en het blad van de
 Annabel gaan prachtig samen.


Binnenkort hoop ik de wit-groene bollen
 van de Annabellen hier weer te zien.
Het eerste jaar dat ze nu naast het nieuwe terras
 staan en niet meer in de beschermende buxusvakken.
Ik ben benieuwd hoe ze zich recht weten te houden...
Op de voorgrond Vrouwenmantel. Straks met hele zacht gele, bijna groenige bloemen.


Niet uit eigen tuin, maar nu wel mooi in een zinken emmer: Fluitenkruid.


Mijn 'zinken' hoekje. In de voorste emmer, Zonnehoed, daarachter witte geraniums en in de twee kleinere emmers heb ik gispkruid geplant. Hopelijk staat hier over een tijdje een flinke bos van dit leuke plantje!


Maar ondertussen kan ik heerlijk genieten van mijn Fluitenkruid uit de berm, met hier en daar een gras-aar ertussen.




De zon laat nog even zijn laatste stralen op 
mijn favoriete hoekje schijnen.
Toch nog even in het zonnetje gezet!

Liefs, Peetje

maandag 11 mei 2015

American Cemetery and Memorial in Margraten

Op bevrijdingsdag brachten we een bezoek aan het oorlogskerkhof van Margraten. 
Dit jaar is het 70 jaar geleden dat we zijn bevrijd. Mede dankzij deze helden, die hier hun eeuwige rust hebben gevonden...



Het dorp Margraten in het zuiden van Nederland heeft het enige Amerikaanse oorlogskerkhof in Nederland. De Amerikaanse Begraafplaats Margraten, in het Engels: Netherlands American Cemetery and Memorial, is een Amerikaanse militaire begraafplaats en monument ter nagedachtenis aan de overleden Amerikaanse soldaten ten tijde van de strijd in Zuid-Limburg, het Ardennenoffensief en in het Roergebied, gedurende de Tweede Wereldoorlog.
(bron: Google)

8.301 witte marmeren kruisen en Davidsterren in het mooie glooiende Limburgse landschap zijn de stille en blijvende herinnering aan de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog. 8.301 graven die uit dankbaarheid voor de bevrijding van het Nazi-regime door de lokale bevolking zijn geadopteerd. Margraten geeft daarmee een extra dimensie aan de zeer hechte vriendschapsrelatie tussen de Verenigde Staten en Nederland.
(bron: Google)





Vanwege dit speciale jaar (70 jaar) werden er bij al die namen foto's gezocht van de gesneuvelden en vermisten. Bij één derde is dat gelukt. Hierdoor kregen de namen op de kruisen en op de muren van vermisten tevens een gezicht...


Bij de muren van de vermisten stonden metalen tafels met de foto's.


Bij de kruisen stonden kleine bordjes met foto's.




In 1947 werd de begraafplaats in Margraten, tot dan toe tijdelijk, aangewezen als permanente begraafplaats.  De kisten werden niet, zoals tot dan toe, in rechte lijnen geplaatst in vierkante vakken, maar in gebogen lijnen; daarmee kreeg de begraafplaats haar huidige waaiervorm. Toen pas kon worden begonnen met de definitieve inrichting. De niet-Amerikaanse doden werden verplaatst naar elders. De Russen werden herbegraven op de Erebegraafplaats Amersfoort. De Duitsers werden verplaatst naar de Duitse militaire begraafplaats in Ysselsteyn. Er kwamen ook graven bij: de Amerikaanse doden die begraven lagen op de begraafplaats in Son en in Molenhoek werden overgebracht naar Margraten. Het aantal graven kwam zo boven de 18000. Een groot deel, ruim 10000, werd gerepatrieerd naar de VS. Uiteindelijk kregen 8301 doden hun definitieve graf in Margraten.

(Bron:Google)




Tussen 1950 en 1960 werd de begraafplaats verder verfraaid. De graven werden voorzien van witte marmeren kruisen en davidsterren. Er kwam een toren en nog enkele gebouwen. De "Walls of the Missing" zijn in deze periode gemaakt. De namen daarin zijn uitgehouwen door vier Duitsers. Op de muren aan weerszijden van het Ereplein, de Walls of the Missing, staan de namen van 1722 Amerikaanse vermisten die hun leven gaven. Namen van vermisten die later zijn teruggevonden en geïdentificeerd zijn voorzien van een rozet.
(bron:Google)













  
Joods gebruik: een steentje achterlaten als bewijs van een bezoek.


De achterkant van de kruisen en steeds weer die symmetrie...


  De kapel.




De verwaaide bloesem geeft een roze gloed over alles...




Op het einde van de middag klonk de muziek van "The Last Post"...Toch wel weer een kippenvel-moment...

Dankbaar voor hun offer en met diepe respect doken wij weer het Limburgse dal in, met ons gezin. Zij blijven achter op dit prachtigste stukje land, zonder ooit hun familie weer te hebben teruggezien...

Liefs, Peetje