zondag 29 november 2015

Heel stilletjes....






Hier en daar...
Heel stilletjes...
verschijnt er toch al...
enige subtiele kerstversieringen...


Als boekenlegger...
 met oude klokjes aan een stoer touw...


In mijn mooie kijkboek van JDL...
met dat heerlijke sfeertje...






En ook dit lieve kerstengeltje is vroeg...
ze heeft waarschijnlijk de wereld horen roepen...
ze bloost er zelfs van...


Zou het helpen...?


Ik had nog wat mos over en maakte
 dit kleine potje op met een mosbolleke.
 En de mat-gouden metalen sterren die ik
 laatst kocht op een kerstfair in Den Bosch heb ik alvast 
aan mijn rekje gehangen...

Vandaag is het eerste Advent.
Mijn klei-sterren die ik een paar jaar 
geleden maakte komen weer van pas.
Geen ingewikkelde creaties, want ze staan
 gewoon op een klein glazen plateautje.





En zo sluipt er toch heel stilletjes 
de kerstsfeer naar binnen...
ik houd het niet tegen...
geniet er wel van...
we hebben wel wat warmte en 
sfeer nodig deze laatste maanden...

Liefs, Peetje

dinsdag 24 november 2015

Plankje en kaneelbroodjes


Mijn plankje boven de bank heb ik
 weer eens een beetje opnieuw ingericht. 
Er is niet veel veranderd.


Als ik het zo bekijk staat er nu een 
groot deel (kringloop)vondsten van de afgelopen jaren op.
Zoals het houten bord dat ik destijds
bewerkte met Past Wax cement.
 Ervoor staan de twee oude bellen die ik 
eens vond in een kringloop in Wageningen.
 Maar ik heb al een idee waar ik deze twee
 hang als ik aan de kerstversieringen begin. 
Niet te geloven dat dat al over zo'n twee weken zal zijn,
 net nadat Sint met zijn boot is vertrokken...


Manlief vond nog ergens een oud klokje, zonder ombouw. Aangezien hij nu ongeveer wel weet 
wat ik mooi vind, wist hij dat dit niet zomaar
 in de container moest verdwijnen. Zou toch zonde zijn...


Het cijferblad is van email en vertoont kleine schuurtjes.
 Vind ik niet erg...eigenlijk wel toepasselijk
 voor de laatste tijd...met alle toestanden in de wereld...De sierlijke wijzers zette ik daarom ook op bijna 5 voor 12...


Dit mooie oude zwart houten lijstje vond ik ook laatst bij de kringloop. Mooi met het gouden sierrandje binnenin. Het plaatje wat erin zat (een man met grote zwarte hoed) heb ik vervangen voor een lieflijker tafereel...en met de kerst komt er weer een ander  plaatje in... 



Op mijn keukenplank maakte ik laatst
 deze heerlijk geurende én smakende kaneelbroodjes.


Heel simpel om te maken.
Wat heb je nodig:

1 tot 2 blikjes croissantdeeg
kaneelsuiker
boter (optioneel)
1 ei
wat bloem op de plank zodat het deeg niet blijft plakken




Je rolt het deeg uit, maar zorgt dat de geperforeerde lijnen
 weer aan elkaar zitten (gewoon tegen elkaar duwen). 
Je krijgt dus één strook. Dan kun je met boter 
(die je eerst zacht hebt gemaakt) het deeg bestrijken 
zodat de kaneelsuiker die je erop strooit beter blijft plakken. 
Maar aangezien ik toch probeer 'te minderen' (in zoverre dat kan met gebak , hihi)  heb ik het geprobeerd met wat water en dat gaat ook prima.


Dan rol je het deeg in de lange weg,
 losjes op (je kunt het ook aan de korte kant doen,
 dan krijg je dikkere broodjes, maar wel minder in
 aantal natuurlijk, net wat je wilt).




De rol dan verdelen in kleine stukken 
van ongeveer 6 cm.


Het handigste is om ze dan in een ingevette muffin-vorm
 te doen zodat ze hun vorm een beetje behouden.
 Het ei even los kloppen en de rolletjes ermee bestrijken. 

 De oven op 180 graden en na 15 - 20 min 
 heb je een heerlijk geurende keuken...

  ...en lekker smakende kaneelbroodjes.


 Je kunt evt. nog varieren 
met stukjes appel erin, of rozijntjes...
Ook leuk om als kadootje in te pakken in een wit papieren zakje met een leuk lintje erom heen.


Geniet er lekker van!
Hier zijn ze op...



Liefs, Peetje

woensdag 18 november 2015

Kaarslicht en overpeinzingen...


De herfst laat zich steeds meer van zijn bekende kant zien:
 regen, storm en (lekker) vroeg donker.
Alleen de temperatuur heeft nog niet door
 dat we in de herfst, bijna winter, zitten.
 Maar dat vind ik helemaal niet zo erg,
 want dan kan de dikke winterjas nog 
aan de kapstok blijven hangen. 
Heerlijk met een vest of omslagdoek naar buiten,
 tenminste áls het niet regent. 
En binnen maak je het gezellig met kaarslicht,
 dé bezigheid van menig blogger!
Hier gaan ook zakken waxine-lichtjes erdoor per maand.
 En dan nog de gewone lange kaarsen...
Ik maak 's avonds een rondje door de kamer 
met de mand in mijn armen waarin ik de cupjes bewaar.
Ook meerdere aanstekers (met die lange stelen) heb ik liggen,
 want er is er altijd wel eentje die weigert.
(Tja, dat zijn nog eens problemen...) 

Bij 'de Weldaad' in Amsterdam kocht ik onlangs dit kroontje.
 Een voorzichtige knipoog naar de kerst...hoewel...
ik vind 'm nu ook al leuk staan...








Van vriendinnen kreeg ik onlangs dit grote
 glazen windlicht van Scent-chips.
Eindelijk een leuke stoere brander!
 Er staat een metalen rekje in:
 onder waar het waxinelichtje in moet en
 bovenin een glazen houdertje waar hun 
wax-geurblaadjes in kunnen.


Het past mooi bij mijn andere 'ruitjes'- glaasjes.
 Die zijn eigenlijk zwart, maar met een lichtje erin 
krijg je een meer bronzen kleur.
Een 'warme' gloed om naar te kijken
 en gewoon te genieten...
veilig in je 'eigen' wereldje...




De stormen buiten zijn ondertussen van een ander soort:
dood en verderf slaan om zich heen.
Waar je je eerst nog veilig waande,
 is dat nu een betrekkelijk begrip geworden.
Het komt steeds dichterbij...en raakt ons dus ook meer.
Terwijl er mensen zijn die dit dagelijks meemaakten...
Wij zijn 'nieuwkomers' zou je kunnen zeggen.
Zeker ook door de 'willekeur'...je zit gewoon
 in een restaurant of op een terrasje, 
geniet van een concert...
Ons dagelijkse 'vanzelfsprekende' leven is ontwricht, 
de onbevangenheid voor altijd weg...
Ook wij denken nog eens na
 voor we onze vakantie voor deze zomer plannen of 
gaan we die hele drukke kerstmarkt in Aken nog wel bezoeken...?

Natuurlijk, je moet je niet bang laten
 maken door de angst zelf. Maar kun je het jezelf vergeven
 áls er wél wat gebeurt...?
Ik vind dat moeilijk...
En dan zijn er nog mensen die hier handig
 op inspringen en door hun uitlatingen
 nóg meer haat zaaien...
praten in termen van 'wij' en 'zij'.
De wereld is veranderd,
maar hij is er niet beter op geworden.


Hopelijk is het nog niet te laat
 en mogen we, overal ter wereld, nog geregeld een glimlach weggeven, zo maar, helemaal voor niets, omdat we nog genieten van alle kleine dingen die het leven toch nog steeds de moeite waard maken.


En ik...?
Ik hoop dat de 'storm' gaat liggen en 
trek mij terug in mijn 'veilige' coconnetje en
 geniet van het kaarslicht dat ik hopelijk nog heel veel jaartjes mag bewonderen, net als alle andere mensen over de hele wereld, die voor hun dierbaren een kaarsje aansteken...

Liefs, Peetje



P.S. Ik ben begonnen aan deze post, gewoon zoals altijd. 
Mooie sfeerfoto's met een verhaaltje erbij.
Maar het voelde niet goed...niet compleet...
Ik maak me zorgen over de wereld.
Mijn mijmeringen daarover heb ik zo goed mogelijk geformuleerd.
Dit hoort ook bij mij, maakt me wie ik ben...
Ach, was het maar zo simpel om even een kaarsje te branden en alles komt goed...Dan zou ik duizenden kaarsjes opsteken...toch?
En ik weet zeker, jullie ook...
was het maar zo simpel...

xxx








vrijdag 13 november 2015

Pen Hir


Je komt soms in gebieden en streken die zo'n indruk op je maken, dat moet je gewoon nóg eens zien. Zo'n plek is de kustformatie van Pen Hir in Bretagne. Jaren geleden, toen de kinderen nog klein waren liepen we hier ook al rond, diep onder de indruk. Nu we weer in deze buurt waren stond dit uitje met stip genoteerd. Laat de foto's vertellen waarom....








Het is moeilijk om via foto's de werkelijke grootte van deze formatie te laten zien. Soms lijken het gewoon wat steentjes, alleen met mensen erbij zie je pas de ware grootte.












Helemaal in het midden staat mijn oudste...zie je 'm?


Mijn jongste loopt hier ook rond (op zijn teenslippers!). Je kunt 'm ontdekken via zijn felblauwe capuchon. Zoekplaatje: mijn oudste zit in het gras....



Als je goed kijkt zie je onderaan de mensen staan, klaar voor een klim naar boven. In het midden van de wand 'hangt' er eentje...


Niks voor mij, met m'n hoogtevrees...bbrrrrrr.




Hier staan mensen...

   Hier zit er een...'veilig' zodat moeders hart niet in de stress schiet!


Ook hier 'thrill-seekers' die wachten op een beklimming.









Aan de andere kant van de kliffen een wat 'rustiger' beeld, maar ook weer mooi om te zien...







"Zie ginds komt de stoomboot...."  





Ook hier van die menselijke 'berg-geitjes'....



"Ja meid, je staat op de foto!" 
(geen idee wie dat is)

Deze wel! Mijn kanjers!!!

Maar dit is nog niet alles van Pen Hir.
Er is ook nog een indrukwekkend oorlogsmuseum in de buitenlucht, met bunkers uit WOII.
Maar dat komt de volgende keer...

Liefs, Peetje