vrijdag 25 maart 2016

Paasgedachtes...


Komend weekend is het Paasfeest
Een feest om het nieuwe ontstaan te vieren...


Voor iedereen op een eigen manier
al naar gelang geloof of overtuiging.


Maar vooral samen met dierbaren...


We verstoppen eieren in de tuin,
net als onze hoop...


De kunst is het om die eieren terug te vinden,
net als onze hoop...


De kinderen zijn blij als ze er eentje vinden
(hoe groot ze ondertussen ook zijn ;-)
wij waren vergeten dat hij daar lag...


Ons hoofd zit niet vol vrolijkheid, maar zorgen...
zijn we onze hoop kwijt...?


We vieren een nieuwe toekomst
maar hoe ziet ie eruit?


Bang om ons heen kijkend?
Bij elke knal weg duikend?
Uitstapjes en vakanties plannen met zorgen?
Die buitenlandse schoolreis nog wel doen?
Dag lief, tot vanavond...hoop ik?


De verkeerde persoon, 
met de verkeerde ideeën en verkeerde bedoelingen 
hoeft maar naast je te staan en
 in één klap is alle hoop vervlogen...


De wereld staat al decenia's op haar kop
door verschillende ideologieën
waar macht centraal staat, niet de mens...


En toch krabbelen we weer op
slaan de stof uit onze kleren
rechten onze rug
en hopen dat onze dierbaren weer fier naast ons staan


En vieren Pasen
vieren de hoop op een beter leven
elk jaar weer...


Je weet weer waar je het laatste eitje hebt verstopt!
je kind vindt 'm vol trots
elk jaar weer...

de hoop zit in ons allemaal
laten we dat vieren!





Fijne Pasen!

Liefs, Peetje

zondag 20 maart 2016

Lente in een potje!

Van de week kocht ik bij een supermarkt 2 trays met 24 klein bloemige viooltjes, een in wit en de andere in paars. Ik wilde graag de violet (zachtere paars), maar die waren helaas al weg. Ach, het mag wel eens even knallen qua kleur. En de prijs was zó aantrekkelijk...

Maar waar zette ik ze in? Want de grote potten die ik normaal daarvoor gebruik waren nog bezet door de overgehouden witte geraniums. En eigenlijk wilde ik ook wel eens iets anders. In kleine potjes heeft ook wel wat, bedacht ik...

Mijn oude zinken potjes, waar ik met kerst altijd de grote dennenappels inzet alsof ze een kerstboompje zijn, leken me een goed alternatief...

Vrolijk toch, deze mooi getekende snoetjes...?

Ook op het plankje boven de bank kwamen er twee te staan. 
Heerlijke lente-potjes in huis!

Buiten op de veranda kwamen de potjes met Bellis, een soort verdikte madeliefjes. 
Alleen was ik door de onderbordjes heen...Mmmm, even denken...Ja, die lieve Franse kommetjes waren ook wel geschikt!

Ik zette ze op een heel lichtblauw geverfd houten dienblad. Met die mooie oude verweerde potjes een mooi gezicht. 
Kommetjes met Lente op de tafel!

De trays met viooltjes waren nog niet leeg...Ik kon me dus nog heerlijk uitleven door ze in nóg meer potjes te zetten, terwijl de zon heerlijk op mijn rug scheen...je voelde de warmte je lichaam intrekken...genieten!


Natuurlijk kon ik het ook niet laten om de viooltjes en Bellis in zinken emmers en bakken te zetten: dé combinatie, vind ik!

Overal verschijnen nu vrolijke potjes op de tuintafels...




Op het achterste terras zetten ik twee grotere potten met viooltjes. Kan ik ze vanuit de keuken ook beter zien groeien en bloeien.


Hier wordt je toch blij van?
Ik wel!
Zeker nu de lente ze ook nog
 letterlijk in het zonnetje heeft gezet!


Hoewel het de laatste tijd wat rustiger is geworden in blogland, wil ik jullie toch nog eens bedanken voor jullie views en lieve reacties bij mijn posten. Ik geniet daar enorm van!
Want laten we eerlijk zijn, als je een post maakt is het toch ook veel leuker als andere mensen daar ook plezier aan beleven en dit dan ook nog -als kers op de taart- belonen met een reactie!
Het hoeft niet, het mag....maar o zo leuk!
Omdat ik zo nieuwsgierig was, naar dat andere- snellere- medium als Instagram, ben ik me daar eens in gaan verdiepen. Na flink wat uitleg van mijn dochter (ik was een hopeloos geval, hihi) is het me uiteindelijk toch gelukt. Zelfs de profielfoto, die op zich liet wachten (ja hoor, bij mij werkte dat pijltje naar rechts dus niet naar behoren). Maar het is gelukt! 
Jullie kunnen mij dus nu ook via Instagram volgen, als jullie in de rechter kolom hiernaast op de foto van het Fluitekruid via Instagram klikken.
Maar vrees niet! Mijn hart blijft bij het bloggen liggen. De interaktie met jullie vind ik veels te waardevol.
En daarbij, ik ben een 'kletskous' qua tekst, zoals jullie wel gemerkt hebben...hihi.
Dus tot blogs!

(Pinterest)


Liefs, Peetje

maandag 14 maart 2016

Tuinwerk en teer groen.

Gisteren was het heerlijk lenteweer.
 Het zonnetje scheen volop aan een wolkeloze blauwe lucht,
 de vogeltjes floten hun mooiste lied en
 wij trokken de tuin in!
Eerst nog met een warm vest aan, 
sjaal om en wat straffe spieren...
Maar niet voor lang...
heerlijk gloeiend met de warme zon op onze rug, 
blozende wangen en
 plezier aan al dat 'gesjravel' in de tuin 
en het lichte tere groen dat overal ontsproot 
was het een genot om zo de zondag door te komen.


Maar binnen gebeurde ook van alles deze weken. 
De geraniums van vorig jaar wilde ik weer overhouden. Dus na de zomer werden ze opgeslagen in mijn atelier om te overwinteren. Samen met de Fuchsia, Leeuwenbekjes en ander zomers goed dat ik wilde overhouden. Ze werden geparkeerd onder de tafel, lekker donker en beschermd voor de vorst.


Een paar weken geleden werden alvast twee potjes met Geraniums naar binnen gehaald. Het afgestorven groen werd weggehaald en de plant gefatsoeneerd. Best wel spannend, hoeveel kun je terugsnoeien? Nou best veel dus, want langzaam ontwikkelde zich nieuw groen...


Buiten ontwikkelde zich ook al van alles,
 tussen de buien door...In het gras de eerste madeliefjes...
Waren ze eigenlijk wel weg geweest?


Binnen, lekker warm achter glas,
 verschenen steeds meer blaadjes aan de geraniums.
Ik word daar zo blij van...


De natuur als een pandora-box...langzaam laat ze weer haar mooiste juwelen zien, binnen én buiten... 


"Hallo, hier zijn we weer!"
En hoe!


De geraniums achter het keukenvenster doen het heel goed en beloven prachtige volle planten te worden...



Net als buiten...
De tere groene knopjes overal beloven veel goeds.


De Annabellen werden flink teruggesnoeid. Vol in knoppen, die binnen een paar weken flink uitlopen tot mooie bossen groen met witte bloemballen.


De kleine narcisjes pieken hier en daar door
 het groene bladerdek van de klimop. Klein maar dapper!


De blauwe regen wordt ook flink teruggesnoeid. Zou hij ook dit jaar weer zo vaak bloeien als vorig jaar? Toen trakteerde hij ons wel 5 x met prachtige hangende bloemtrossen!


De Hortensia's  zitten ook al dik in de knoppen. De oude gedroogde bollen werden verwijderd. Nu maar hopen dat de vorst deze knoppen niet aantast, waardoor ze zwart worden. 


De rabarber in de moestuin laat heel voorzichtig
 zijn rode knoppen zien. Nog een beetje verscholen onder afgestorven goed, maar door de fel rode kleur toch goed te zien.


En dan zien we nog iets kleins, rood...op de loungebank...
naast een paar stukjes oude kaas...een klein mini-potje bosbessenjam met de bekende rode deksel...
Even een verwen-moment na al het harde werken in de tuin.
Met een flesje gersten-nat voor manlief en een glaasje witte wijn voor mijzelf...


De zon verliest langzaam zijn kracht...wij ook...
Alle snoeiafval en tuinspullen zijn opgeruimd.
Nog even met z'n tweetjes op de bank kijken naar al het gedane werk. Tot nu toe, want er moet nog veel meer gesnoeid worden aan bomen. Maar dat is voor een andere dag...


Alles op z'n tijd...
Dus nu even genieten van de late zondagmiddag...
De ondergaande zon...
Het word weer langzaam frisser.
Vanavond vriest het weer licht...



Maar mijn geraniums binnen, achter het glas deert het niet...
Zij vangen de laatste zonnestralen op.
En blijven groeien...

Wij trekken ook naar binnen,
deuren dicht, kou buiten.
Maar onze wangen gloeien nog na...

Liefs, Peetje